Het is nog 8 maanden tot aan de verkiezingen, maar de eerste belangrijke peiling is er al. Volledig terecht wordt er veel aandacht besteed aan de enorme sprong die LDD zou maken. Ik heb hier echter al meermaals aandacht aan besteed, en zal daar dus niet verder op ingaan.
Waar ik wel even over wil zeveren is hoe zo’n verkiezingsuitslag een werkbare coalitie kan opleveren op Vlaams niveau (over verkiezingen op het federale niveau zal ik het in een volgende post hebben).
Laten we maar ineens met de deur in huis vallen: als de peiling effectief de verkiezingsuitslag zou worden is een heruitgave van de huidige coalitie (Open VLD + CD&V + SP.a/Vl.Pro) de enige uitweg. Er zijn theoretisch nog mogelijkheden, maar in de praktijk is dat pure fictie. Zo is LDD aan een linkse partij (lees: Groen! of SP.a) koppelen bij voorbaat uitgesloten.
De andere coalities met een meerderheid die dan nog overblijven (met name CD&V + N-VA + Open VLD + Groen! of CD&V + Open VLD + LDD) zijn politiek niet haalbaar.
Een verkiezingsuitslag zoals in de peiling heeft het voordeel van de duidelijkheid, maar de politici worden wel voor het blok gezet. Bovendien is een tripartite geen ideale regeringsvorm, omdat er overduidelijk ideologische verwatering optreed. Kijk maar naar de regeringsverklaring die Kris Peeters enkele weken geleden heeft afgelegd. Een hele hoop ditjes en datjes, voor elke regeringspartij wat wils. Maar van een echt project is totaal geen sprake, iets of wat begeestering is zeer ver te zoeken. Met wat pragmatische ingesteldheid regeren kan geen kwaad, maar een overdaad daaraan zorgt op termijn voor een kloof tussen de kiezers en de politici.
Het is trouwens de eerste keer dat ik op basis van een peiling de samenstelling van de regering duidelijk kan vooropstellen. Maar ik kan bezwaarlijk stellen dat ik daar blij om ben…
zondag 12 oktober 2008
woensdag 8 oktober 2008
Zijn er mogelijkheden?
De Franstalige onderhandelaars zijn eindelijk bekend, en de samenstelling is alles behalve verrassend. Wat aansluitend op de voorstelling van de Franstalige ploeg gebeurde is daarom veel interessanter. Het CDH verspreidde een persbericht met daarin de 5 basisprincipes voor de onderhandelingen:
1) La non remise en cause de la solidarité interpersonnelle et notamment de la sécurité sociale;
2) L’absence de concurrence fiscale importante entre Régions;
3) Le financement adéquat des compétences transférées et le respect de la loyauté fédérale;
4) Une révision équilibrée de la loi de financement répondant notamment aux besoins de refinancement de la Région bruxelloise et aux autres besoins de la Communauté française et de la Région wallonne;
5) La défense des droits des francophones autour et dans Bruxelles.
In een open brief aan De Standaard zegt PS-voorzitter Elio Di Rupo ongeveer hetzelfde.
Het valt op hoe de Franstaligen hervallen in een oude strategie: “Vlaanderen meer bevoegdheden = Franstaligen meer geld”. In alle voorgaande hervormingen was geld een van de middelen om de Franstaligen tot meer toegeeflijkheid te brengen. Verhofstadt heeft die manier van werken echter de doodsteek gegeven, het Lambermontakkoord regelde immers zoveel geld voor de deelstaten dat er niet veel overblijft dat de federale overheid nog kan uitdelen.
Als de Franstaligen meer financiële middelen willen blijft er kortweg maar 1 donor over: Vlaanderen. Maar zal Vlaanderen wel in staat zijn de staatshervorming af te kopen? En moet/mag Vlaanderen op die maner werken?
Persoonlijk denk ik dat we op die manier naar oplossingen moeten zoeken, omdat het pragmatisch gezien de enige uitweg is. Een staatshervorming levert Vlaanderen op de langere termijn enorm veel op, nu een eenmalige betaling doen weegt daar wel tegen op. Als een deel van dat geld bovendien naar Brussel gaat (toch nog altijd de hoofdstad van heel België, niet enkel van de Franstaligen), kan ook Vlaanderen daarvan profiteren.
Voor alle duidelijkheid: het is niet de bedoeling dat de transfer het bedrag overschrijdt dat Vlaanderen vermoed te winnen bij de staatshervorming. Het is puur een middel om iets los te krijgen bij de Franstaligen.
Voor de radicale vleugel van de Vlaamse Beweging zal het afkopen van een hervorming onaanvaardbaar zijn. Maar wie er dieper over nadenkt ziet dat het niet de slechtste uitweg is. Institutionele toegevingen (vb: nog meer rechten voor Franstaligen in faciliteitengemeenten) worden meestel verankerd in de grondwet of in een bijzondere wet, en dat kun je niet zomaar veranderen. Een transfer daarentegen is eenmalig en absoluut niet bindend voor toekomstige generaties. Geld geven zorgt 1 keer voor problemen, institutionele toegevingen zullen ons blijven achtervolgen.
Het probleem is voor mij dus niet zozeer of een staatshervorming mag afgekocht worden. De moeilijkheid is waar Vlaanderen dat geld moet halen. Dat zal nog een gevaarlijke evenwichtsoefening worden, maar er zijn mogelijkheden. Zolang we in het achterhoofd houden dat een staatshervorming ook opbrengt voor Vlaanderen is een eenmalige extra kost bespreekbaar.
Mijn vrees is daarom dat het zuiden van dit land veel meer zal vragen dan enkel extra financiering. Dan zijn we terug bij af en kunnen de politici evengoed terug in Hertoginnedal gaan zitten.
Kleine toegevingen via legislatieve weg kunnen, toegevingen die in de grondwet of een bijzonder meerderheidswet zouden komen zijn onaanvaardbaar. Alles daartussen moet pragmatisch afgewogen worden.
1) La non remise en cause de la solidarité interpersonnelle et notamment de la sécurité sociale;
2) L’absence de concurrence fiscale importante entre Régions;
3) Le financement adéquat des compétences transférées et le respect de la loyauté fédérale;
4) Une révision équilibrée de la loi de financement répondant notamment aux besoins de refinancement de la Région bruxelloise et aux autres besoins de la Communauté française et de la Région wallonne;
5) La défense des droits des francophones autour et dans Bruxelles.
In een open brief aan De Standaard zegt PS-voorzitter Elio Di Rupo ongeveer hetzelfde.
Het valt op hoe de Franstaligen hervallen in een oude strategie: “Vlaanderen meer bevoegdheden = Franstaligen meer geld”. In alle voorgaande hervormingen was geld een van de middelen om de Franstaligen tot meer toegeeflijkheid te brengen. Verhofstadt heeft die manier van werken echter de doodsteek gegeven, het Lambermontakkoord regelde immers zoveel geld voor de deelstaten dat er niet veel overblijft dat de federale overheid nog kan uitdelen.
Als de Franstaligen meer financiële middelen willen blijft er kortweg maar 1 donor over: Vlaanderen. Maar zal Vlaanderen wel in staat zijn de staatshervorming af te kopen? En moet/mag Vlaanderen op die maner werken?
Persoonlijk denk ik dat we op die manier naar oplossingen moeten zoeken, omdat het pragmatisch gezien de enige uitweg is. Een staatshervorming levert Vlaanderen op de langere termijn enorm veel op, nu een eenmalige betaling doen weegt daar wel tegen op. Als een deel van dat geld bovendien naar Brussel gaat (toch nog altijd de hoofdstad van heel België, niet enkel van de Franstaligen), kan ook Vlaanderen daarvan profiteren.
Voor alle duidelijkheid: het is niet de bedoeling dat de transfer het bedrag overschrijdt dat Vlaanderen vermoed te winnen bij de staatshervorming. Het is puur een middel om iets los te krijgen bij de Franstaligen.
Voor de radicale vleugel van de Vlaamse Beweging zal het afkopen van een hervorming onaanvaardbaar zijn. Maar wie er dieper over nadenkt ziet dat het niet de slechtste uitweg is. Institutionele toegevingen (vb: nog meer rechten voor Franstaligen in faciliteitengemeenten) worden meestel verankerd in de grondwet of in een bijzondere wet, en dat kun je niet zomaar veranderen. Een transfer daarentegen is eenmalig en absoluut niet bindend voor toekomstige generaties. Geld geven zorgt 1 keer voor problemen, institutionele toegevingen zullen ons blijven achtervolgen.
Het probleem is voor mij dus niet zozeer of een staatshervorming mag afgekocht worden. De moeilijkheid is waar Vlaanderen dat geld moet halen. Dat zal nog een gevaarlijke evenwichtsoefening worden, maar er zijn mogelijkheden. Zolang we in het achterhoofd houden dat een staatshervorming ook opbrengt voor Vlaanderen is een eenmalige extra kost bespreekbaar.
Mijn vrees is daarom dat het zuiden van dit land veel meer zal vragen dan enkel extra financiering. Dan zijn we terug bij af en kunnen de politici evengoed terug in Hertoginnedal gaan zitten.
Kleine toegevingen via legislatieve weg kunnen, toegevingen die in de grondwet of een bijzonder meerderheidswet zouden komen zijn onaanvaardbaar. Alles daartussen moet pragmatisch afgewogen worden.
Onverdraagzaamheid
Dit nieuwsbericht hoeft eigenlijk geen commentaar. Als men politici belet een debat te voeren kan men moeilijk beweren dat men een democratische ingesteldheid heeft. Dit voorval is zielig en walgelijk, de politie had moeten tussenkomen en overgaan tot administratieve aanhouding van de linkse extremisten. Er waren daarvoor voldoende elementen aanwezig, zoals provocatie en het bezetten van een openbare ruimte.
De studenten die het debat hebben belet zijn duidelijk niet goed op de hoogte van de vreselijke gevolgen dat zoiets kan hebben. Denken die nu echt dat het inperken van de democratie een positief effect kan hebben? Een bende debielen, dat is de enige correcte omschrijving van die extremisten
De studenten die het debat hebben belet zijn duidelijk niet goed op de hoogte van de vreselijke gevolgen dat zoiets kan hebben. Denken die nu echt dat het inperken van de democratie een positief effect kan hebben? Een bende debielen, dat is de enige correcte omschrijving van die extremisten
donderdag 2 oktober 2008
droom Leterme is nachtmerrie Peeters
De huidige socio-economische situatie (bankcrisis, tekort begroting, daling koopkracht, …) vraagt kordate maatregelen van de overheid. Velen zeggen dan ook dat de huidige crisis het vel van Leterme redt. Op korte termijn kan ik die analyse bijtreden, maar op lange termijn ziet het plaatje er een pak genuanceerder uit.
Door de huidige crisis kan CD&V de regering niet laten vallen, omdat dit bij de bevolking zeer slecht zou overkomen. Een genadeloze afstraffing van CD&V is dan het logische gevolg voor de ‘onverantwoorde houding’ die hun zal worden toegeschreven tijdens de verkiezingscampagne. Je hoort het Bart Somers zo zeggen: “economie blablabla onverantwoord blabla CD&V = slecht blablabla onverantwoord bla onverantwoord”. Daarmee valt het allerlaatste Vlaamse dominoblokje: de regering doen vallen als er geen vooruitgang is in de staatshervorming. Die optie is nu uitgesloten omdat zelfs de CD&V-sekte collectieve electorale zelfmoord een overdreven prijs vindt voor de staatshervorming.
De bankcrisis heeft dus grote politieke consequenties: de gemeenschapsdialoog is een puur vrijblijvend gespreksorgaan geworden, bij gebrek aan een troefkaart langs Vlaamse kant. CD&V had ongeveer 2 weken geleden de kans om de regering te doen vallen en het kartel te behouden. Nu is het te laat, de regering laten vallen zal niet meer worden getolereerd door de bevolking. CD&V is duidelijk in snelheid gepakt door de economische actualiteit.
Het cynische aan deze crisis is dat het vel van Yves Leterme gered wordt, terwijl het de ondergang van Kris Peeters en zijn gemeenschapsdialoog betekent. Bovendien is het ook frappant dat de socio-economische situatie belet dat er druk kan worden gezet voor een staatshervorming, terwijl die staatshervorming er juist voor moet zorgen dat de socio-economische problemen beter kunnen worden aangepakt…
Door de huidige crisis kan CD&V de regering niet laten vallen, omdat dit bij de bevolking zeer slecht zou overkomen. Een genadeloze afstraffing van CD&V is dan het logische gevolg voor de ‘onverantwoorde houding’ die hun zal worden toegeschreven tijdens de verkiezingscampagne. Je hoort het Bart Somers zo zeggen: “economie blablabla onverantwoord blabla CD&V = slecht blablabla onverantwoord bla onverantwoord”. Daarmee valt het allerlaatste Vlaamse dominoblokje: de regering doen vallen als er geen vooruitgang is in de staatshervorming. Die optie is nu uitgesloten omdat zelfs de CD&V-sekte collectieve electorale zelfmoord een overdreven prijs vindt voor de staatshervorming.
De bankcrisis heeft dus grote politieke consequenties: de gemeenschapsdialoog is een puur vrijblijvend gespreksorgaan geworden, bij gebrek aan een troefkaart langs Vlaamse kant. CD&V had ongeveer 2 weken geleden de kans om de regering te doen vallen en het kartel te behouden. Nu is het te laat, de regering laten vallen zal niet meer worden getolereerd door de bevolking. CD&V is duidelijk in snelheid gepakt door de economische actualiteit.
Het cynische aan deze crisis is dat het vel van Yves Leterme gered wordt, terwijl het de ondergang van Kris Peeters en zijn gemeenschapsdialoog betekent. Bovendien is het ook frappant dat de socio-economische situatie belet dat er druk kan worden gezet voor een staatshervorming, terwijl die staatshervorming er juist voor moet zorgen dat de socio-economische problemen beter kunnen worden aangepakt…
zondag 28 september 2008
Versplintering van traditionele partijen
Een evolutie die al veel langer zichtbaar is, is de achteruitgang van de traditionele partijen. Vroeger haalden de ‘3 groten’ samen zowat alle stemmen binnen, vandaag de dag halen liberalen, socialisten en christen-democraten samen zo’n 60% van de stemmen. Let wel: ik baseer mij hiervoor op de verkiezingsresultaten van 2004 (Vlaamse parlement) en 2007 (federaal parlement). Een aantal elementen doen vermoeden dat de traditionele partijen bij de verkiezingen van 2009 een nieuwe slag te verwerken krijgen:
- De sterke opkomst van LDD, volgens sommigen zelfs goed voor 15% (!) van de stemmen in 2009.
- De recente breuk van het kartel, waardoor ongetwijfeld een deel van de CD&V kiezers uit 2007 naar N-VA overloopt. Dit zorgt uiteraard niet voor een versterking van de populistische partijen, maar wel voor een stevige terugslag van de traditionele partijen.
- De traditionele partijen werken allemaal mee aan de dialoog rond de staatshervorming, een ideaal doelwit voor de oppositie om te spreken over ‘1 pot nat’.
- De socio-economische situatie maakt meer kiezers vatbaar voor het populistische fabeltje.
Sommigen gaan, volledig ten onrechte, nogal vlug over dit gegeven heen. Op dit moment zien we immers gebeuren waar veel mensen tot zo’n 3 jaar terug nog schrik voor hadden: een populistische blok dat het politieke landschap overhoop kan gooien. Het VB is echter op de terugweg zonder ooit een zelfvoedend gevoel van anti-politiek te hebben gecreëerd.
Wat bedoel ik daar juist mee? Wel, als de populistische oppositie op een bepaald moment zo groot wordt dat men alleen een regering kan vormen door een tripartite zitten we in een moeilijke situatie. Een tripartite kan regeren, maar ideaal is het toch niet. Er moeten enorm veel compromissen onderhandeld worden, met pure eenheidsworst tot gevolg. Veel kiezers krijgen dan het gevoel dat hun stem niets uithaalt, want het beleid resulteert toch elke keer weer in eenzelfde beleid door een brede tripartite. Het enige alternatief lijkt dan te stemmen voor een populistische partij, wat dan op zijn beurt weer leidt tot een situatie waarin de constructieve partijen het nog moeilijker krijgen… Dat is wat ik bedoel met een zelfvoedend systeem van anti-politiek.
Als VB niet extreem ver wegzakt en LDD en grote sprong voorwaarts maakt, zijn we niet ver af van een dergelijk scenario. Indien VB en LDD in 2009 samen 30% van de stemmen halen zal het zéér moeilijk zijn om met 2 (Vlaams) of 4 (federaal) partijen een regering te vormen.
Daarmee is meteen 1 van de grootste politieke uitdagingen van de komende jaren duidelijk: hoe kan er een constructief en aantrekkelijk alternatief aangeboden worden om de opkomst van de anti-politiek te stoppen?
Dat we door de versnippering evolueren naar een systeem waarbij geen enkele partij de kaap van 25% haalt (m.a.w. de grens om zonder tripartite verder te kunnen) is al langer duidelijk. Hoe kan er dan nog voor gezorgd worden dat de kiezers écht kunnen kiezen, zonder eenheidsworst door de regering als resultaat? Is ons systeem van evenredige zetelverdeling nog lang houdbaar? En wat kan een eventueel alternatief zijn?
Dat lijken mij zeer fundamentele vragen, en het wordt dringend tijd dat daarover een politiek debat ontstaat.
- De sterke opkomst van LDD, volgens sommigen zelfs goed voor 15% (!) van de stemmen in 2009.
- De recente breuk van het kartel, waardoor ongetwijfeld een deel van de CD&V kiezers uit 2007 naar N-VA overloopt. Dit zorgt uiteraard niet voor een versterking van de populistische partijen, maar wel voor een stevige terugslag van de traditionele partijen.
- De traditionele partijen werken allemaal mee aan de dialoog rond de staatshervorming, een ideaal doelwit voor de oppositie om te spreken over ‘1 pot nat’.
- De socio-economische situatie maakt meer kiezers vatbaar voor het populistische fabeltje.
Sommigen gaan, volledig ten onrechte, nogal vlug over dit gegeven heen. Op dit moment zien we immers gebeuren waar veel mensen tot zo’n 3 jaar terug nog schrik voor hadden: een populistische blok dat het politieke landschap overhoop kan gooien. Het VB is echter op de terugweg zonder ooit een zelfvoedend gevoel van anti-politiek te hebben gecreëerd.
Wat bedoel ik daar juist mee? Wel, als de populistische oppositie op een bepaald moment zo groot wordt dat men alleen een regering kan vormen door een tripartite zitten we in een moeilijke situatie. Een tripartite kan regeren, maar ideaal is het toch niet. Er moeten enorm veel compromissen onderhandeld worden, met pure eenheidsworst tot gevolg. Veel kiezers krijgen dan het gevoel dat hun stem niets uithaalt, want het beleid resulteert toch elke keer weer in eenzelfde beleid door een brede tripartite. Het enige alternatief lijkt dan te stemmen voor een populistische partij, wat dan op zijn beurt weer leidt tot een situatie waarin de constructieve partijen het nog moeilijker krijgen… Dat is wat ik bedoel met een zelfvoedend systeem van anti-politiek.
Als VB niet extreem ver wegzakt en LDD en grote sprong voorwaarts maakt, zijn we niet ver af van een dergelijk scenario. Indien VB en LDD in 2009 samen 30% van de stemmen halen zal het zéér moeilijk zijn om met 2 (Vlaams) of 4 (federaal) partijen een regering te vormen.
Daarmee is meteen 1 van de grootste politieke uitdagingen van de komende jaren duidelijk: hoe kan er een constructief en aantrekkelijk alternatief aangeboden worden om de opkomst van de anti-politiek te stoppen?
Dat we door de versnippering evolueren naar een systeem waarbij geen enkele partij de kaap van 25% haalt (m.a.w. de grens om zonder tripartite verder te kunnen) is al langer duidelijk. Hoe kan er dan nog voor gezorgd worden dat de kiezers écht kunnen kiezen, zonder eenheidsworst door de regering als resultaat? Is ons systeem van evenredige zetelverdeling nog lang houdbaar? En wat kan een eventueel alternatief zijn?
Dat lijken mij zeer fundamentele vragen, en het wordt dringend tijd dat daarover een politiek debat ontstaat.
dinsdag 23 september 2008
Gemiste kans?
Als het verslag van de 3 bemiddelaars wordt gevolgd sturen Vlamingen en Franstaligen elk 6 onderhandelaars naar de nieuwe ronde in de staatshervorming. Ten laatste midden oktober moet de Vlaamse regering een onderhandelaar hebben om Geert Bourgeois te vervangen. Dit doet er echter niet zoveel toe, het onderhandelingsteam van de Franstaligen is een pak interessanter.
Als Kris Peeters iets of wat verstand heeft van onderhandelen heeft hij maandagvoormiddag aan de Franstaligen gevraagd om FDF buiten de gesprekken te houden. Als zo’n akkoord bestaat is dat uiteraard niet publiek gemaakt op vraag van de MR. Voorlopig kunnen we enkel met spanning afwachtten. Maar als uiteindelijk toch blijkt dat Kris Peeters echt niets meer heeft gevraagd dan hetgeen publiek is bekend gemaakt (lees: de 3 ‘garanties’), is dat een enorm zielige situatie.
De Franstaligen hadden enorm veel over voor de breuk van het kartel, waardoor Kris Peeters maandagvoormiddag in een heel sterke positie stond. Daarom vind ik het angstaanjagend dat Kris Peeters al na een uur terug buitenkwam met de 3 garanties die al langer bekend zijn. Hij had de Franstalige partijvoorzitters voor het blok moeten zetten: doorgaan zonder kartel én met een enorm sterke positie voor de Franstaligen in de federale regering OF nieuwe verkiezingen met een sterk kartel. Ongetwijfeld een keuze waarmee de Franstaligen tot toegevingen konden worden gedwongen. Dit lijkt niet het geval, en nu is het te laat. Je kan het kartel geen 2 keer splitsen...
Ik hoop echt dat er achter de schermen al een deelakkoord is tussen Vlamingen en Franstaligen, met toegevingen van de Franstaligen in ruil voor de breuk tussen CD&V en N-VA. Is dat niet het geval, dan mogen we voor midden 2009 geen stappen verwachtten in de staatshervorming.
Kris Peeters had maandagvoormiddag de laatste grote Vlaamse troefkaart in handen, en het ziet ernaar uit dat hij dat niet eens ten volle besefte.
Als Kris Peeters iets of wat verstand heeft van onderhandelen heeft hij maandagvoormiddag aan de Franstaligen gevraagd om FDF buiten de gesprekken te houden. Als zo’n akkoord bestaat is dat uiteraard niet publiek gemaakt op vraag van de MR. Voorlopig kunnen we enkel met spanning afwachtten. Maar als uiteindelijk toch blijkt dat Kris Peeters echt niets meer heeft gevraagd dan hetgeen publiek is bekend gemaakt (lees: de 3 ‘garanties’), is dat een enorm zielige situatie.
De Franstaligen hadden enorm veel over voor de breuk van het kartel, waardoor Kris Peeters maandagvoormiddag in een heel sterke positie stond. Daarom vind ik het angstaanjagend dat Kris Peeters al na een uur terug buitenkwam met de 3 garanties die al langer bekend zijn. Hij had de Franstalige partijvoorzitters voor het blok moeten zetten: doorgaan zonder kartel én met een enorm sterke positie voor de Franstaligen in de federale regering OF nieuwe verkiezingen met een sterk kartel. Ongetwijfeld een keuze waarmee de Franstaligen tot toegevingen konden worden gedwongen. Dit lijkt niet het geval, en nu is het te laat. Je kan het kartel geen 2 keer splitsen...
Ik hoop echt dat er achter de schermen al een deelakkoord is tussen Vlamingen en Franstaligen, met toegevingen van de Franstaligen in ruil voor de breuk tussen CD&V en N-VA. Is dat niet het geval, dan mogen we voor midden 2009 geen stappen verwachtten in de staatshervorming.
Kris Peeters had maandagvoormiddag de laatste grote Vlaamse troefkaart in handen, en het ziet ernaar uit dat hij dat niet eens ten volle besefte.
maandag 22 september 2008
Back again
Het heeft een hele tijd geduurd, maar vanaf nu zal hier terug regelmatig een analyse verschijnen van de politieke actualiteit.
En we vliegen er direct goed in, want het eerste onderwerp dat ik wil aansnijden zijn de belachelijke ‘garanties’ die de Franstaligen deze morgen aan Kris Peeters hebben gegeven. Het zou gaan om 3 toegevingen, met als belangrijkste punt dat de federale regering geen initiatief zou nemen omtrent BHV. Dat klinkt misschien mooi, maar het is complete onzin.
De procedure in de kamer over de splitsing van het ongrondwettelijke kiesarrondissement loopt gewoon door zolang de Franstaligen belangenconflicten blijven inroepen. De regering heeft met die vertragingsmanoeuvres dus niets te maken. Eens alle parlementen met een meerderheid aan Franstaligen (Waals, Franstalig, COCOF en Brussels parlement) een belangenconflict hebben ingeroepen (vermoedelijk tegen midden 2009) is er nog 1 laatste mogelijkheid om de parlementaire stemming van BHV uit te stellen: de alarmbelprocedure. Dan wordt het hele dossier doorverwezen naar de onderhandelingstafel van de regering, die dan een advies moet formuleren. Op dat momente zijn er 3 opties:
1) De regering geeft het advies om voor de splitsing te stemmen
2) De regering geeft het advies om tegen de splitsing te stemmen
3) De regering bereikt geen unaniem besluit (wat verplicht is) en valt over de kwestie. Nieuwe verkiezingen zijn dan quasi onvermijdelijk, terwijl aan BHV niets verandert. Dat wordt dan gewoon een probleem voor de volgende regering.
Als er op het einde van de procedure een belangenconflict komt zijn we zeer waarschijnlijk vlak voor de regionale verkiezingen van 2009. De regering dan laten vallen zou gewoon leiden tot samenvallende verkiezingen, een ideaal scenario voor de Franstaligen én voor de Vlaamse onderhandelaars. De Franstaligen hebben samenvallende verkiezingen en een status quo in het dossier BHV, de Vlaamse onderhandelaars kunnen ermee uitpakken dat ze het aandurfden de regering te doen vallen voor hun principes. Een win-win scenario, want er is niemand die met deze wankele federale ploeg tot 2011 wil voortdoen, de verdeeldheid is veel te groot waardoor een serieus beleid onmogelijk is. De regering 'met stijl' doen vallen is voor de regeringsleden het voordeligste scenario.
Dus wat houdt die ‘toegeving’ van de Franstaligen eigenlijk in? Wat verstaan ze onder ‘geen initiatief nemen’? Is er nu echt iemand die gelooft dat de Franstalige regeringsleden een positief stemadvies gaan geven als er een alarmbelprocedure komt over BHV?
Bij een puur parlementaire afhandeling van het dossier BHV zal finaal de regering vallen zonder dat het ooit tot een definitieve stemming komt. Bereid u alvast voor op samenvallende verkiezingen in 2009, voorafgegaan door een mooi staaltje politiek toneel op federaal niveau. Punt aan de lijn, al de rest is quatsch en gezeik.
Ik zou ook liever zien dat BHV puur parlementair wordt afgehandeld, maar zo werkt het Belgische systeem nu eenmaal niet. Zolang België bestaat moeten we de ondemocratische logica volgen waarin de regering het laatste woord heeft, en niet het parlement. Het systeem van binnen uit hervormen vraagt nu eenmaal een ruime dosis pragmatisme en veel geduld, maar het is de enige weg waarmee de Vlaamse Beweging op lange termijn resultaten geboekt heeft en zal boeken.
En we vliegen er direct goed in, want het eerste onderwerp dat ik wil aansnijden zijn de belachelijke ‘garanties’ die de Franstaligen deze morgen aan Kris Peeters hebben gegeven. Het zou gaan om 3 toegevingen, met als belangrijkste punt dat de federale regering geen initiatief zou nemen omtrent BHV. Dat klinkt misschien mooi, maar het is complete onzin.
De procedure in de kamer over de splitsing van het ongrondwettelijke kiesarrondissement loopt gewoon door zolang de Franstaligen belangenconflicten blijven inroepen. De regering heeft met die vertragingsmanoeuvres dus niets te maken. Eens alle parlementen met een meerderheid aan Franstaligen (Waals, Franstalig, COCOF en Brussels parlement) een belangenconflict hebben ingeroepen (vermoedelijk tegen midden 2009) is er nog 1 laatste mogelijkheid om de parlementaire stemming van BHV uit te stellen: de alarmbelprocedure. Dan wordt het hele dossier doorverwezen naar de onderhandelingstafel van de regering, die dan een advies moet formuleren. Op dat momente zijn er 3 opties:
1) De regering geeft het advies om voor de splitsing te stemmen
2) De regering geeft het advies om tegen de splitsing te stemmen
3) De regering bereikt geen unaniem besluit (wat verplicht is) en valt over de kwestie. Nieuwe verkiezingen zijn dan quasi onvermijdelijk, terwijl aan BHV niets verandert. Dat wordt dan gewoon een probleem voor de volgende regering.
Als er op het einde van de procedure een belangenconflict komt zijn we zeer waarschijnlijk vlak voor de regionale verkiezingen van 2009. De regering dan laten vallen zou gewoon leiden tot samenvallende verkiezingen, een ideaal scenario voor de Franstaligen én voor de Vlaamse onderhandelaars. De Franstaligen hebben samenvallende verkiezingen en een status quo in het dossier BHV, de Vlaamse onderhandelaars kunnen ermee uitpakken dat ze het aandurfden de regering te doen vallen voor hun principes. Een win-win scenario, want er is niemand die met deze wankele federale ploeg tot 2011 wil voortdoen, de verdeeldheid is veel te groot waardoor een serieus beleid onmogelijk is. De regering 'met stijl' doen vallen is voor de regeringsleden het voordeligste scenario.
Dus wat houdt die ‘toegeving’ van de Franstaligen eigenlijk in? Wat verstaan ze onder ‘geen initiatief nemen’? Is er nu echt iemand die gelooft dat de Franstalige regeringsleden een positief stemadvies gaan geven als er een alarmbelprocedure komt over BHV?
Bij een puur parlementaire afhandeling van het dossier BHV zal finaal de regering vallen zonder dat het ooit tot een definitieve stemming komt. Bereid u alvast voor op samenvallende verkiezingen in 2009, voorafgegaan door een mooi staaltje politiek toneel op federaal niveau. Punt aan de lijn, al de rest is quatsch en gezeik.
Ik zou ook liever zien dat BHV puur parlementair wordt afgehandeld, maar zo werkt het Belgische systeem nu eenmaal niet. Zolang België bestaat moeten we de ondemocratische logica volgen waarin de regering het laatste woord heeft, en niet het parlement. Het systeem van binnen uit hervormen vraagt nu eenmaal een ruime dosis pragmatisme en veel geduld, maar het is de enige weg waarmee de Vlaamse Beweging op lange termijn resultaten geboekt heeft en zal boeken.
Abonneren op:
Posts (Atom)
