De ‘eerste fase’ van de staatshervorming moest normaal al lang goedgekeurd zijn. Maar door omstandigheden (lees: de RvSt. had een hele hoop bedenkingen) is dat er nog niet van gekomen.
Nu is afwachtten wat er zal gebeuren, door de val van de regering is de situatie nu natuurlijk helemaal anders. Het parlement gaat bijna in reces, en de bedoeling was om daarvoor een stemming te hebben in de Kamer.
Wat als het eerste pakket volgende week ter stemming zou voorliggen? Komt er dan weer een stemming van Vlamingen Vs. Franstaligen aan? Het pakket werd goedgekeurd in de octopusgroep, dus normaal is er een brede meerderheid voor om dit goed te keuren. Maar in dit land weet je nooit natuurlijk...
Een andere mogelijk piste is dat men het reces ingaat zonder een stemming. Dit kan bijvoorbeeld door nog een amendement in te dienen en hierover advies vragen aan de RvSt. (in alle stilte uiteraard, in het nieuws zult u daar niets van merken).
Het is dus niet zeer waarschijnlijk dat er een stemming Vlamingen Vs. Franstaligen komt, maar het valt ook niet uit te sluiten. Dit maakt nog maar is duidelijk hoe de Belgische politiek werkt achter de schermen: er is altijd wel ergens een brandje dat men moet blussen voor het overslaat.
woensdag 16 juli 2008
dinsdag 15 juli 2008
Brussel blijft het struikelblok
Didier Reynders was ongeveer een uurtje geleden te gast in het Waalse journaal van 13u, en is daarmee 1 van de eerste politici die zich in de televisiestudio is gaan verantwoorden. Jammer genoeg maakte hij van de gelegenheid gebruik om zich op te stellen als harde Franstalige onderhandelaar.
Om een lang verhaal kort te maken: de MR-kopman heeft nog maar is duidelijk gemaakt dat er een uitbreiding van Brussel moet komen. En hij was zelfs zo vriendelijk om dat tot 4 keer toe te herhalen. Kwestie van zeker te zijn dat alle optimisten zich zouden ophangen voor het einde van zijn commentaar.
Iedereen weet dat de uitbreiding van Brussel onaanvaardbaar is voor de Vlaamse onderhandelaars. Als ze daarmee akkoord zouden willen gaan hadden ze dat immers al lang geleden gedaan.
De Vlamingen hebben de afgelopen 400 dagen al stevig wat water bij de communautaire wijn gedaan. Tijdens de verkiezingen ging het nog over de 5 Vlaamse resoluties als uitgangspunt, nu gaat het eigenlijk enkel nog over een regionalisering van de arbeidsmarkt, een duidelijke aanpassing van de financieringswet en de splitsing van BHV (al is dat eigenlijk in de eerste plaats een eis van het Grondwettelijk hof, niet van de Vlaamse onderhandelaars). Het is nu aan de Franstaligen om hun eisen te milderen. De uitbreiding van Brussel is niet haalbaar, zolang men dat blijft eisen kunnen de onderhandelingen niet lukken.
Leterme heeft een goede beslissing genomen (voor zover hij een keuze had tenminste), maar de oplossing is nog ver weg. Dit was een ideale gelegenheid voor de Franstaligen om te zwijgen over Brussel, omdat die eis alles blokkeert. Toch blijft men daarop hameren, tegen beter weten in. Zielig is dat.
De Franstaligen hebben bij deze besloten om de boel te blijven blokkeren. Ze kunnen een radicalisering van Vlaanderen verwachtten als ‘beloning’.
Om een lang verhaal kort te maken: de MR-kopman heeft nog maar is duidelijk gemaakt dat er een uitbreiding van Brussel moet komen. En hij was zelfs zo vriendelijk om dat tot 4 keer toe te herhalen. Kwestie van zeker te zijn dat alle optimisten zich zouden ophangen voor het einde van zijn commentaar.
Iedereen weet dat de uitbreiding van Brussel onaanvaardbaar is voor de Vlaamse onderhandelaars. Als ze daarmee akkoord zouden willen gaan hadden ze dat immers al lang geleden gedaan.
De Vlamingen hebben de afgelopen 400 dagen al stevig wat water bij de communautaire wijn gedaan. Tijdens de verkiezingen ging het nog over de 5 Vlaamse resoluties als uitgangspunt, nu gaat het eigenlijk enkel nog over een regionalisering van de arbeidsmarkt, een duidelijke aanpassing van de financieringswet en de splitsing van BHV (al is dat eigenlijk in de eerste plaats een eis van het Grondwettelijk hof, niet van de Vlaamse onderhandelaars). Het is nu aan de Franstaligen om hun eisen te milderen. De uitbreiding van Brussel is niet haalbaar, zolang men dat blijft eisen kunnen de onderhandelingen niet lukken.
Leterme heeft een goede beslissing genomen (voor zover hij een keuze had tenminste), maar de oplossing is nog ver weg. Dit was een ideale gelegenheid voor de Franstaligen om te zwijgen over Brussel, omdat die eis alles blokkeert. Toch blijft men daarop hameren, tegen beter weten in. Zielig is dat.
De Franstaligen hebben bij deze besloten om de boel te blijven blokkeren. Ze kunnen een radicalisering van Vlaanderen verwachtten als ‘beloning’.
zondag 13 juli 2008
Kotsneigingen
De 3 niet-benoemde burgemeesters in de Vlaamse rand doen nog steeds moeilijk over de Gordel. Eerst weigerden ze gewoon om mee te werken aan de organisatie, nu stellen ze eisen. En wat dat dan wel inhoudt? Lees even volgend artikel, frustratie gegarandeerd:
De niet-benoemde burgemeesters van de faciliteitengemeenten Wezembeek-Oppem, Linkebeek en Kraainem eisen van de organisatoren van de Gordel dat ze geen enkele politieke boodschap uitdragen. Pas dan geven ze toestemming voor de doortocht van de Gordel door hun gemeente.
De burgemeesters François van Hoobrouck d'Aspre, Damien Thiéry en Arnold d'Oreye de Lantremange zullen morgen een brief sturen naar Carla Galle, gedelegeerd bestuurder van organisator Bloso. Daarin zullen ze twee voorwaarden stellen voor de doortocht van de Gordel door hun gemeente.
De deelnemers zouden op geen enkele manier (vlaggen, T-shirts, pamfletten, spandoeken, ...) naar de politieke actualiteit mogen verwijzen.
Anderzijds moeten de organisatoren in het belang van "de bevordering van de universele waarden van de sport" op ondubbelzinnige wijze alle discriminerende praktijken veroordelen en duidelijk het zuiver sportieve karakter van de Gordel tonen.
De burgemeesters vrezen dat "radicale bewegingen de Gordel 2008 weer zullen aangrijpen om bepaalde rechten van inwoners van randgemeenten van Brussel nog meer in vraag te stellen".
De niet-benoemde burgemeesters vragen ook een uitdrukkelijke veroordeling van recente "taalbeslissingen" in Zaventem, Vilvoorde en Overijse. "Daar zijn initiatieven genomen die strijdig zijn met fundamentele vrijheden en rechten uit internationale conventies en de Belgische grondwet", klinkt het. (dus dan is de GW plots wél een argument, maar als het over BHV gaat is dat een futiliteit..., EG)
Als niet aan deze voorwaarden wordt voldaan, zullen de burgemeesters waar nodig aan de politie vragen om de openbare orde te handhaven.
(Bron: DeRedactie)
Maakt dit soort bekrompen extremisme u ook misselijk? Welkom in de club. De 3 burgemeesters willen eigenlijk gewoon de vrijheid van meningsuiting zwaar inperken. Een politieke manifestatie is blijkbaar onaanvaardbaar voor die kabouters uit de faciliteitengemeenten. Straffer zelf: ze willen vermijden dat de Vlamingen op eigen grondgebied (!) opkomen voor de naleving van de Grondwet (lees: de splitsing van BHV).
De burgemeesters maken hun eisen bovendien duidelijk op het moment dat de laatste beslissingen voor de deadline van 15 juli worden gevoerd. Willen die mensen eigenlijk wel een oplossing? Nee, ze willen gewoon provoceren om daar electoraal belang uit te slagen. Walgelijk is een understatement.
Het lijkt mij onwaarschijnlijk dat de organisatie van de Gordel ingaat op dit extremisme, maar als de burgemeesters hun eisen toch kunnen doordrukken roep ik alvast iedereen op om op 7 september deel te nemen aan de Gordel. Mét bijhorend politiek T-shirt, dat spreekt.
De niet-benoemde burgemeesters van de faciliteitengemeenten Wezembeek-Oppem, Linkebeek en Kraainem eisen van de organisatoren van de Gordel dat ze geen enkele politieke boodschap uitdragen. Pas dan geven ze toestemming voor de doortocht van de Gordel door hun gemeente.
De burgemeesters François van Hoobrouck d'Aspre, Damien Thiéry en Arnold d'Oreye de Lantremange zullen morgen een brief sturen naar Carla Galle, gedelegeerd bestuurder van organisator Bloso. Daarin zullen ze twee voorwaarden stellen voor de doortocht van de Gordel door hun gemeente.
De deelnemers zouden op geen enkele manier (vlaggen, T-shirts, pamfletten, spandoeken, ...) naar de politieke actualiteit mogen verwijzen.
Anderzijds moeten de organisatoren in het belang van "de bevordering van de universele waarden van de sport" op ondubbelzinnige wijze alle discriminerende praktijken veroordelen en duidelijk het zuiver sportieve karakter van de Gordel tonen.
De burgemeesters vrezen dat "radicale bewegingen de Gordel 2008 weer zullen aangrijpen om bepaalde rechten van inwoners van randgemeenten van Brussel nog meer in vraag te stellen".
De niet-benoemde burgemeesters vragen ook een uitdrukkelijke veroordeling van recente "taalbeslissingen" in Zaventem, Vilvoorde en Overijse. "Daar zijn initiatieven genomen die strijdig zijn met fundamentele vrijheden en rechten uit internationale conventies en de Belgische grondwet", klinkt het. (dus dan is de GW plots wél een argument, maar als het over BHV gaat is dat een futiliteit..., EG)
Als niet aan deze voorwaarden wordt voldaan, zullen de burgemeesters waar nodig aan de politie vragen om de openbare orde te handhaven.
(Bron: DeRedactie)
Maakt dit soort bekrompen extremisme u ook misselijk? Welkom in de club. De 3 burgemeesters willen eigenlijk gewoon de vrijheid van meningsuiting zwaar inperken. Een politieke manifestatie is blijkbaar onaanvaardbaar voor die kabouters uit de faciliteitengemeenten. Straffer zelf: ze willen vermijden dat de Vlamingen op eigen grondgebied (!) opkomen voor de naleving van de Grondwet (lees: de splitsing van BHV).
De burgemeesters maken hun eisen bovendien duidelijk op het moment dat de laatste beslissingen voor de deadline van 15 juli worden gevoerd. Willen die mensen eigenlijk wel een oplossing? Nee, ze willen gewoon provoceren om daar electoraal belang uit te slagen. Walgelijk is een understatement.
Het lijkt mij onwaarschijnlijk dat de organisatie van de Gordel ingaat op dit extremisme, maar als de burgemeesters hun eisen toch kunnen doordrukken roep ik alvast iedereen op om op 7 september deel te nemen aan de Gordel. Mét bijhorend politiek T-shirt, dat spreekt.
Reynders = onwaarschijnlijk
Een sociaal-economische noodregering onder Didier Reynders, is dat een mogelijk alternatief als Leterme faalt? Persoonlijk lijkt mij dat onwaarschijnlijk, en een goede zaak zou het sowieso niet zijn. Wat zijn de voornaamste hindernissen voor Reynders?
1) De PS is als de dood voor een Franstalige liberaal als premier. Het zou Didier Reynders goed uitkomen als zijn partij naar de verkiezingen kan trekken als ‘de partij die de Belgische premier levert’.
2) De Vlaamse partijen zullen de staatshervorming en de splitsing van BHV niet laten vallen, integendeel. De Vlamingen zullen hoogstwaarschijnlijk hun eisen nog wat aanscherpen, ze hebben dan immers al een nederlaag van een Vlaamse premier moeten verwerken.
Voor alle duidelijkheid: een noodregering die voortdoet tot de verkiezingen van 2009 onder de leiding van Didier Reynders valt niet uit te sluiten. Maar Reynders zal sterk worden tegengewerkt, een samenhangende regering is dan uitgesloten.
Laat ons vooral eerlijk blijven: een noodregering is nooit echt een oplossing, onder geen enkele premier. Het is een soort regering waarbij ‘het hebben van een regering’ als voldoende grote prestatie wordt beschouwd. Een regering hoort een middel te zijn om een project waar te maken, maar daarvan is bij een noodregering geen sprake.
Als er uiteindelijk een beperkte regering zou komen om de overgang tot de verkiezingen van 2009 te garanderen, zonder enige vorm van ambitie, zal ik de laatste zijn om te spreken over een ‘oplossing’.
1) De PS is als de dood voor een Franstalige liberaal als premier. Het zou Didier Reynders goed uitkomen als zijn partij naar de verkiezingen kan trekken als ‘de partij die de Belgische premier levert’.
2) De Vlaamse partijen zullen de staatshervorming en de splitsing van BHV niet laten vallen, integendeel. De Vlamingen zullen hoogstwaarschijnlijk hun eisen nog wat aanscherpen, ze hebben dan immers al een nederlaag van een Vlaamse premier moeten verwerken.
Voor alle duidelijkheid: een noodregering die voortdoet tot de verkiezingen van 2009 onder de leiding van Didier Reynders valt niet uit te sluiten. Maar Reynders zal sterk worden tegengewerkt, een samenhangende regering is dan uitgesloten.
Laat ons vooral eerlijk blijven: een noodregering is nooit echt een oplossing, onder geen enkele premier. Het is een soort regering waarbij ‘het hebben van een regering’ als voldoende grote prestatie wordt beschouwd. Een regering hoort een middel te zijn om een project waar te maken, maar daarvan is bij een noodregering geen sprake.
Als er uiteindelijk een beperkte regering zou komen om de overgang tot de verkiezingen van 2009 te garanderen, zonder enige vorm van ambitie, zal ik de laatste zijn om te spreken over een ‘oplossing’.
vrijdag 11 juli 2008
Hoe sterk staat het kartel?
Volgens een onderzoek dat de VRT heeft uitgevoerd “zijn de kartels geen sterke merken”. De basis voor deze uitspraak is redelijk simplistisch:
“Van de CD&V/N-VA-kiezers zegt 62,1 procent heel uitdrukkelijk dat ze liever voor een van de partijen apart zouden stemmen. Bij dat andere kartel, SP.A-Vl.Pro, ligt dat percentage op 62,2 procent.”
Laten we even aannemen dat dit betrouwbare cijfers zijn (al weet je dat natuurlijk nooit met de polls van de VRT).
Over het kartel SP.A-Vl.Pro ga ik niet verder uitweiden, al kun je natuurlijk wel stevig wat vragen stellen bij een kartel tussen een links-liberale en een socialistische partij.
Dit onderzoek van de VRT maakt iets anders duidelijk dat van een groter belang is: men blijft focussen op de N-VA. Nochtans is de N-VA echt niet de grootste zorg voor Yves Leterme.
De Premier krijgt duidelijk problemen met zijn eigen achterban, en wordt openlijk teruggefloten door mensen als Kris Peeters en Eric Van Rompuy als hij afwijkt van de (strakke) partijlijn. Als premiers Leterme niet eens zijn eigen achterban meekrijgt, waarom zou hij zich dan bezighouden met de N-VA?
Waar de christen-democraten volgens mij vooral voor vrezen is niet zozeer een breuk in het kartel, maar wel een breuk binnen CD&V zelf. Een redelijk groot deel van CD&V zit in deze onderhandelingen immers op dezelfde lijn als de eisen van N-VA, en dan denk ik aan mensen als Eric Van Rompuy, Bert De Brabandere, Stefaan De Clerck, etc. Als CD&V toegevingen doet waar N-VA zich niet in kan vinden, vervreemd ze ook heel wat van de meer radicale krachten in de eigen partij van zich.
Stel even dat er een akkoord komt waar heel wat mandatarissen van CD&V zich niet in kunnen vinden (vanzelfsprekend is dat ook het einde van het kartel, maar dat doet er niet echt toe in deze denkpiste). Die mandatarissen ontzeggen hun vertrouwen in de regering, maar blijven wel bij de partij. Dan krijgen we een scenario waarbij de premier oppositie krijgt de verduren van een deel van zijn eigen partij. In een democratie moet dit in theorie absoluut kunnen, het parlement is immers de eerste macht. Maar het spreekt voor zich dat dit een scenario is waarvan de partijtop nachtmerries krijgt.
Het is volgens mij dan ook fout om de N-VA als zondebok te gebruiken. Stellingen als “dump de N-VA en je hebt binnen de week een akkoord” zijn enorm naïef. N-VA dumpen betekent immers ook dat CD&V een deel van zijn eigen achterban in het gezicht spuugt. De radicale achterban heeft al veel te verwerken gekregen, nog maar is een zwak akkoord door de strot duwen van mensen als Eric Van Rompuy zal echt niet lukken.
De N-VA dumpen is niet zo simpel als het lijkt, het is als blazen tegen een onstabiel kaartenhuisje. Men loopt het risico de volledige partij omver te blazen.
Als het uiteindelijk toch tot een splitsing van het kartel komt (wat onvermijdelijk zal gebeuren, het is een kwestie van tijd), zal de partijtop dit enorm goed in scene moeten zetten. Men moet het kunnen voorstellen als de natuurlijke gang van zaken, niet als een opoffering om het oude België te redden.
“Van de CD&V/N-VA-kiezers zegt 62,1 procent heel uitdrukkelijk dat ze liever voor een van de partijen apart zouden stemmen. Bij dat andere kartel, SP.A-Vl.Pro, ligt dat percentage op 62,2 procent.”
Laten we even aannemen dat dit betrouwbare cijfers zijn (al weet je dat natuurlijk nooit met de polls van de VRT).
Over het kartel SP.A-Vl.Pro ga ik niet verder uitweiden, al kun je natuurlijk wel stevig wat vragen stellen bij een kartel tussen een links-liberale en een socialistische partij.
Dit onderzoek van de VRT maakt iets anders duidelijk dat van een groter belang is: men blijft focussen op de N-VA. Nochtans is de N-VA echt niet de grootste zorg voor Yves Leterme.
De Premier krijgt duidelijk problemen met zijn eigen achterban, en wordt openlijk teruggefloten door mensen als Kris Peeters en Eric Van Rompuy als hij afwijkt van de (strakke) partijlijn. Als premiers Leterme niet eens zijn eigen achterban meekrijgt, waarom zou hij zich dan bezighouden met de N-VA?
Waar de christen-democraten volgens mij vooral voor vrezen is niet zozeer een breuk in het kartel, maar wel een breuk binnen CD&V zelf. Een redelijk groot deel van CD&V zit in deze onderhandelingen immers op dezelfde lijn als de eisen van N-VA, en dan denk ik aan mensen als Eric Van Rompuy, Bert De Brabandere, Stefaan De Clerck, etc. Als CD&V toegevingen doet waar N-VA zich niet in kan vinden, vervreemd ze ook heel wat van de meer radicale krachten in de eigen partij van zich.
Stel even dat er een akkoord komt waar heel wat mandatarissen van CD&V zich niet in kunnen vinden (vanzelfsprekend is dat ook het einde van het kartel, maar dat doet er niet echt toe in deze denkpiste). Die mandatarissen ontzeggen hun vertrouwen in de regering, maar blijven wel bij de partij. Dan krijgen we een scenario waarbij de premier oppositie krijgt de verduren van een deel van zijn eigen partij. In een democratie moet dit in theorie absoluut kunnen, het parlement is immers de eerste macht. Maar het spreekt voor zich dat dit een scenario is waarvan de partijtop nachtmerries krijgt.
Het is volgens mij dan ook fout om de N-VA als zondebok te gebruiken. Stellingen als “dump de N-VA en je hebt binnen de week een akkoord” zijn enorm naïef. N-VA dumpen betekent immers ook dat CD&V een deel van zijn eigen achterban in het gezicht spuugt. De radicale achterban heeft al veel te verwerken gekregen, nog maar is een zwak akkoord door de strot duwen van mensen als Eric Van Rompuy zal echt niet lukken.
De N-VA dumpen is niet zo simpel als het lijkt, het is als blazen tegen een onstabiel kaartenhuisje. Men loopt het risico de volledige partij omver te blazen.
Als het uiteindelijk toch tot een splitsing van het kartel komt (wat onvermijdelijk zal gebeuren, het is een kwestie van tijd), zal de partijtop dit enorm goed in scene moeten zetten. Men moet het kunnen voorstellen als de natuurlijke gang van zaken, niet als een opoffering om het oude België te redden.
donderdag 10 juli 2008
WOIII?
Zoals al een tijdje te verwachtten was, heeft Iran een aantal krachtige raketten getest. Het Westen vind dit logischerwijs niet al te leuk, en reageert dan ook gepikeerd. George Bush sprak zelfs over het risico op “een derde wereldoorlog”.
Dit is uiteraard om nog maar is wat angst in te pompen bij de bevolking. De angst-doctrine, met als doel een zo autoritair mogelijk bestuur te legitimeren, bereikt in de Verenigde Staten ongekende hoogtes.
Het scenario van ‘WOIII’ lijkt mij dan ook onwaarschijnlijk. Waar we meer aandacht voor moeten hebben, is het scenario van een "tweede koude oorlog". In het Midden-Oosten is er nu al een eerste stap tot nucleaire proliferatie gezet. Zowat elke land in die gevoelige regio werkt aan kernenergie. Voorlopig is die nog niet geschikt voor kernwapens (daarvoor is de kwaliteit van de installaties bewust niet goed genoeg voor), maar het is alleszins een eerste stap. De kans zit er dik in dat men op termijn evolueert naar een Midden-Oosten waar zowat elk land een kernwapen bezit.
Een nucleaire wapenwedloop zou het Midden-Oosten nog verder destabiliseren, dat is dan ook het scenario waar we voor moeten oppassen. Het is van het grootste belang dat Iran geen kernwapen bezit, want dit kan een verdere proliferatie van de hele regio in gang zetten.
Om te vermijden dat Iran zijn toevlucht zoekt tot uranium dat gebruikt kan worden voor wapens moet er sterke internationale druk zijn, als het nodig is moet de druk dus nog verder worden opgevoerd.
Het land binnenvallen is alleszins niet de juiste oplossing, want dan krijgen we aan scenario Afghanistan bis of Irak bis. Het land zoveel mogelijk internationaal isoleren en gerichte acties ondernemen, dat is waar het om moet draaien.
Het laatste waar we nood aan hebben is een gedestabiliseerd Midden-Oosten met op de achtergrond een nieuwe nucleaire wapenwedloop...
Dit is uiteraard om nog maar is wat angst in te pompen bij de bevolking. De angst-doctrine, met als doel een zo autoritair mogelijk bestuur te legitimeren, bereikt in de Verenigde Staten ongekende hoogtes.
Het scenario van ‘WOIII’ lijkt mij dan ook onwaarschijnlijk. Waar we meer aandacht voor moeten hebben, is het scenario van een "tweede koude oorlog". In het Midden-Oosten is er nu al een eerste stap tot nucleaire proliferatie gezet. Zowat elke land in die gevoelige regio werkt aan kernenergie. Voorlopig is die nog niet geschikt voor kernwapens (daarvoor is de kwaliteit van de installaties bewust niet goed genoeg voor), maar het is alleszins een eerste stap. De kans zit er dik in dat men op termijn evolueert naar een Midden-Oosten waar zowat elk land een kernwapen bezit.
Een nucleaire wapenwedloop zou het Midden-Oosten nog verder destabiliseren, dat is dan ook het scenario waar we voor moeten oppassen. Het is van het grootste belang dat Iran geen kernwapen bezit, want dit kan een verdere proliferatie van de hele regio in gang zetten.
Om te vermijden dat Iran zijn toevlucht zoekt tot uranium dat gebruikt kan worden voor wapens moet er sterke internationale druk zijn, als het nodig is moet de druk dus nog verder worden opgevoerd.
Het land binnenvallen is alleszins niet de juiste oplossing, want dan krijgen we aan scenario Afghanistan bis of Irak bis. Het land zoveel mogelijk internationaal isoleren en gerichte acties ondernemen, dat is waar het om moet draaien.
Het laatste waar we nood aan hebben is een gedestabiliseerd Midden-Oosten met op de achtergrond een nieuwe nucleaire wapenwedloop...
woensdag 9 juli 2008
Vrouwelijke bisschoppen
“Vrouwen kunnen voortaan ook binnen de Britse anglicaanse kerk bisschop worden”, dat staat vandaag op de tweede bladzijde van DS. Op het eerste zicht lijkt dit goed nieuws, omdat dit misschien ook het Vaticaan tot inkeer kan doen komen. Jammer genoeg verdrinkt het vervolg van het artikel alle hoop:
“Het Vaticaan stelde gisteren dat de anglicaanse beslissing een 'bijkomend obstakel vormt voor de verzoening tussen de twee kerken'. Kardinaal Walter Kasper zei ook dat 'deze beslissing voor de toekomst consequenties zal hebben voor onze dialoog die tot dusver vruchten afwierp'.”
Het Vaticaan blijft dus een middeleeuwse koers volgen. Eén van de verklaringen voor die koers die je daarvoor keer op keer hoort is “de apostelen waren toch ook allemaal mannen?”. Dat argument is tegelijk lachwekkend en gruwelijk reactionair. In welke eeuw zijn ze daar blijven steken? Een bekrompen houding als deze past niet voor het grootste instituut in de Westerse wereld. Hoe kunnen we ooit vrijheid en gelijkheid uitdragen naar de rest van de wereld als we zelf met een bende machtsgeile oude zakken zitten die 3 eeuwen geleden gestopt zijn met toekomstgericht denken?
Het meest cynische van dit alles is de groep mensen die de ongelijkheid van man en vrouw in de kerk verdedigen. Het zijn die ‘conservatieven’ die enkele jaren geleden nog “vrouwen aan de haard” stonden te brullen en die nog wat verder in de tijd terug zich verzetten tegen de afschaffing van het cijnskiesrecht en stemrecht voor vrouwen. Diezelfde mensen verzetten zich nu tegen de islamisering van onze samenleving.
En wat is één van hun belangrijkste argumenten tegen de Islam als (politiek) systeem? Juist ja, “ze respecteren de gelijkheid van man en vrouw niet”.
Uiteraard zijn er ook binnen de kerk ruimdenkende mensen die de gelijkheid van man en vrouw verdedigen. Maar diegene die dat niet doen moeten dringend is een cursus zelfreflectie bestellen. Die mensen hebben niet het minste recht om andere godsdiensten/groepen te beschuldigen van een ‘middeleeuws’ karakter. Ze zijn verdorie zelf in die zwarte eeuwen blijven plakken.
“Het Vaticaan stelde gisteren dat de anglicaanse beslissing een 'bijkomend obstakel vormt voor de verzoening tussen de twee kerken'. Kardinaal Walter Kasper zei ook dat 'deze beslissing voor de toekomst consequenties zal hebben voor onze dialoog die tot dusver vruchten afwierp'.”
Het Vaticaan blijft dus een middeleeuwse koers volgen. Eén van de verklaringen voor die koers die je daarvoor keer op keer hoort is “de apostelen waren toch ook allemaal mannen?”. Dat argument is tegelijk lachwekkend en gruwelijk reactionair. In welke eeuw zijn ze daar blijven steken? Een bekrompen houding als deze past niet voor het grootste instituut in de Westerse wereld. Hoe kunnen we ooit vrijheid en gelijkheid uitdragen naar de rest van de wereld als we zelf met een bende machtsgeile oude zakken zitten die 3 eeuwen geleden gestopt zijn met toekomstgericht denken?
Het meest cynische van dit alles is de groep mensen die de ongelijkheid van man en vrouw in de kerk verdedigen. Het zijn die ‘conservatieven’ die enkele jaren geleden nog “vrouwen aan de haard” stonden te brullen en die nog wat verder in de tijd terug zich verzetten tegen de afschaffing van het cijnskiesrecht en stemrecht voor vrouwen. Diezelfde mensen verzetten zich nu tegen de islamisering van onze samenleving.
En wat is één van hun belangrijkste argumenten tegen de Islam als (politiek) systeem? Juist ja, “ze respecteren de gelijkheid van man en vrouw niet”.
Uiteraard zijn er ook binnen de kerk ruimdenkende mensen die de gelijkheid van man en vrouw verdedigen. Maar diegene die dat niet doen moeten dringend is een cursus zelfreflectie bestellen. Die mensen hebben niet het minste recht om andere godsdiensten/groepen te beschuldigen van een ‘middeleeuws’ karakter. Ze zijn verdorie zelf in die zwarte eeuwen blijven plakken.
Abonneren op:
Posts (Atom)
