massahysterie op de wisselmarkt

De manier waarop tegenwoordig gespeeld wordt met (wissel)koersen is zeer zorgbarend. Blijkbaar is het minste gerucht tegenwoordig voldoende om zeer ingerijpende koerswijzigingen te creëren. Vooral deze bijdrage van Drezner legt de vinger op de wonde. Een citaat van minister Tim Geithner dat totaal uit zijn context werd getrokken en vreselijk hard werd opgeblazen was vandaag genoeg om een schokgolf door de wisselkoersen te jagen.

Het probleem is dat het quasi onmogelijk is iets te doen aan deze massahysterie. De enige oplossing is wachten tot de markt weer tot rust komt. Vreselijk frustrerend, maar het is nu eenmaal niet anders.

Hier kan De Gucht nog van leren

Sarkozy zet druk op de Congolese regering met een nieuw diplomatiek initiatief. Aan het voorstel zelf moet nog geschaafd worden - bijvoorbeeld de exacte invulling van de 'supranationale instelling' waarvoor gepleit wordt - maar dat maakt evident deel uit van de onderhandelingen zelf.

Wat enorm opvalt is dat de Franse regering een stok tussen de deur wil krijgen in Centraal-Afrika. Eerder al werden de relaties met Rwanda hersteld (wat nodig was na het beleid van Chirac), nu komt ook Congo aan de beurt. Maar in tegenstelling tot onze minister van Buitenlandse Zaken weet men in Parijs wel hoe dit moet aagepakt worden.

De Gucht vond het nodig in algemene bewoordingen kritiek te geven op de Congolese overheid. Ik heb mij toen in sterke bewoordingen uitgesproken tegen die diplomatieke flop (zie hier), en daar blijf ik bij. De manier waarop Karel De Gucht en Charles Michel de afgelopen maanden hebben moeten kruipen om de relaties te herstellen bewijzen volgens mij toch dat ik gelijk had. Ondertussen zijn de verhoudingen tussen België en Congo genormaliseerd, maar aan de corruptie is niets verandert. Integendeel.

Waarom deze verwijzing naar De Gucht? Simpel, omdat hij nog veel kan leren van Sarkozy. Als De Gucht in plaats van zijn uitspraken een intiatief had gelanceerd zoals Frankrijk dat nu doet, had hij echt iets kunnen veranderen. Een beetje zeveren over 'de corruptie' en 'het wanbeleid' in Congo kan iedereen, daar ook echt iets aan doen blijkt net iets moeilijker. België had zelf zo'n supranationale organisatie kunnen voorstellen, en met steun van Europa en de VN kunnen doordrukken. België zat op dat moment in de VN-veiligheidsraad, en bovendien was (en is) 'onze' commissaris goed geplaatst om binnen de EU steun te zoeken voor een dergelijk voorstel.

Op die manier had De Gucht op een constructieve manier (en mét essentiële dekking van internationale organisaties) echt iets kunnen doen voor de Congolese bevolking. Als minister had hij moeten weten dat zijn domme uitspraken meer kwaad dan goed zouden doen.
Dus nogmaals: zijn analyse was correct, zijn aanpak daarentegen krijgt van mij een zware onvoldoende. De aanpak van Sarkozy bewijst dat het anders kan.

Laten we hopen dat men hier vlug lessen uit trekt (les 1: werk pragmatisch, denk aan het (eind)resultaat; les 2: zoek steun van internationale organisaties, België is te klein om solo slim te spelen in zo'n grote dossiers), want anders neemt Frankrijk zonder aarzelen onze bevoorrechte positie in Centraal-Afrika in. Nota bene een van de weinige posities waardoor we bij organisaties als de VN nog respect afdwingen door onze ervaring op het terrein.

Hemeltergend nieuws

De frustraties bij het bekijken van het journaal lopen bij mij steeds hoger op. Het is ergerlijk om te zien hoe de infantilisering zich steeds verder doorzet. De eerste zeven (!) minuten werden vandaag volledig gebruikt om te zeveren over fout gedrukte bingobiljetten. Inclusief obligatoir interview met iemand van Test-aankoop, uiteraard.

Blijkbaar maken ze er bij de openbare omroep een sport van triviale weetjes ('nieuws' kan je het eigenlijk niet noemen) op te blazen tot hoofdpunten van nationaal belang. In een vorige post ging het over de noodzaak leerlingen meer diepgang bij te brengen. Dat is uiteraard maar een deel van het verhaal, onze samenleving in het algemeen heeft dringend nood aan meer diepgang. De oppervlakkigheid lijkt bij momenten immers verheven tot een nieuwe religie (en breek mijn bek niet open over religie).

De openbare omroep heeft voor mij onder andere als taak de volksverheffing te ondersteunen (nee, dat is geen vies woord). Constant het niveau naar beneden bijstellen om toch maar een zo groot mogelijk publiek aan te spreken is op zijn minst een bedenkelijke evolutie.

Doceer verbeelding, maar gebruik ze dan ook

Het debat over de hervorming van het onderwijs is stilaan op kruissnelheid aan het komen, wat uiteraard een zeer goede zaak is. Eén van de betere reacties tot nu toe komt van Benjamin De Mesel. Dit is de volledige tekst:

Ik ben het roerend eens met de reacties van Katrien De Paepe en Rita Bollaert op de (vermeende) hervormingsplannen van minister van Onderwijs Frank Vandenbroucke (DS 24 maart). Waar zij terecht (en lang niet als enigen) de klemtoon leggen op de panische angst voor kennisoverdracht en geheugentraining in het huidige middelbaar onderwijs, wil ik graag dieper ingaan op de algemeen aanvaarde, maar onvermoed gevaarlijke aanbeveling voor leerkrachten om in al hun lessen aansluiting te zoeken bij de leefwereld van jongeren. Waarom? Geschiedenis, literatuur en oude talen hebben gemeen dat ze niet (of toch niet in de eerste plaats) over het hier en nu gaan. Het ergert mij mateloos dat leraars ertoe worden aangespoord om hun 'dode' onderwerpen bij de haren naar het beperkende hier en nu van de meerderheid van hun leerlingen te slepen. De meerwaarde van deze vakken ligt precies in de mogelijkheid om jongeren kennis te laten maken met werelden die anders zijn, met mogelijkheden om werelden te scheppen uit intellectuele kracht, met creatieve alternatieven voor 'het leven zoals het is'.

Los van de soms waardevolle inzichten die het leggen van zinvolle verbanden tussen het verleden en het heden kan opleveren, mag het onderwijs zich niet beperken tot een halfslachtige poging om de huidige samenleving te verklaren met als doel de leerlingen geruisloos in die samenleving in te schakelen. Het onderwijs moet haar leerlingen leren om kritisch naar de maatschappij te kijken en om haar te beoordelen waar nodig. In het huidige (en als we mogen afgaan op wat doorsijpelt, nog meer in het toekomstige) onderwijs wordt de vorming van een intellectuele elite (ik schuw bewust de term niet) die bewust, grondig, genuanceerd, zorgvuldig en geconcentreerd verder kijkt dan haar neus lang is, vakkundig in de kiem gesmoord.

Zowel in geschiedenis als in literatuur en oude talen verschuift de aandacht steeds meer van het unieke naar het algemene en veralgemenende. Niet de unieke gebeurtenis in al haar details, niet het particuliere kunstwerk met al zijn kronkels, maar de grote lijnen en de verbanden met de huidige maatschappij krijgen de overhand. Leerlingen leren parallellen zien waar er genuanceerd moet worden (de diarree aan jaren '30-vergelijkingen op de opiniebladzijden van menige krant al opgemerkt?), als rasechte sofisten debatteren over onderwerpen waar ze niets van afweten en conclusies trekken uit lukraak gedownloade bestanden.

Mijn zorg beperkt zich trouwens niet tot het onderwijs: de onkunde van jongeren om zich in een andere wereld in te leven, die ons onderwijs hen oplegt om hen toch vooral niet van hun eigen kritiekloos aanvaarde leefwereld te vervreemden, is ronduit gevaarlijk voor onze samenleving. Mensen moeten uit de alledaagsheid kunnen vluchten en hun geest kunnen verruimen. Wanneer we jongeren niet langer de bagage aanreiken om veilig de reis naar intrigerende andere werelden te maken, wanneer de leraar wel een coach mag zijn maar niet langer een gids doorheen de wereld van de verbeelding, mag het ons niet verbazen dat jongeren hun heil enkel zoeken in de instantbevrediging van populaire roesmiddelen. Meer nog: zonder gids zullen steeds meer jongeren in hun verbeelding verdwalen. Recente gebeurtenissen tonen aan waartoe dat kan leiden.

Als we bewust de vleugels van de verbeelding afknippen in plaats van hun groei te stimuleren, zetten we jongeren gevangen in de broze zeepbel van hun veelal arme (want vaak uit overigens begrijpelijke gemakzucht geboren) leefwereld. Het is niet de taak van het onderwijs om zich aan te passen aan de collectivistische, flashy, lawaaierige, protserige eenheidsworstleefwereld van exhibitionistische Facebookjongeren. Het onderwijs moet wijzen op de mogelijkheden en beperkingen van mensen om zich in gemeenschap én als individu een plaats te zoeken tussen wereld en verbeelding,want niet iedereen heeft genoeg aan het hier en nu.

Met deze duidelijke stelling kan ik volledig akkoord gaan. Wat ik echter niet logisch vind is de manier waarop de auteur zichzelf tegenspreekt. Het beeld dat hij schetst van het huidige onderwijs is jammer genoeg correct. Er loopt op dit moment duidelijk iets mis. Maar in plaats van de onderwijshervorming als een kans te zien, reageert de auteur zich af op de nieuwe plannen. Dat is fout, want de hervorming biedt juist de kans om de kwalijke evolutie die we nu meemaken recht te trekken.

Het nastreven van uitmuntendheid en diepgang verdienen een meer prominente plaats in het onderwijs, en een nieuwe structuur kan dat mogelijk maken. (Al ligt de echte uitdaging natuurlijk in de invulling van die structuur, geen enkele hervorming kan slagen als men enkel het kader waarin gewerkt wordt aanpast.) Beginnen schieten op iedereen die het debat over deze nieuwe structuur wil openen is echter geen stap in de goede richting.

Nu even niet met dat vingertje. Dank U.

Door de publicatie van deze klepper (ik heb zelf nog geen tijd gehad het even door te nemen, maar hoop daar in de loop van de week verandering in te brengen) zien enkele politici hun kans schoon om anderen zwart te maken.

CD&V beschuldigt de regeringen Verhofstadt I en II van wanbeleid en het afschuiven van de schulden op toekomstige generaties. SP.A schiet terug met "Oh, en nu is het zoveel beter zeker?? Deze regering verpest juist de evenwichten van Paars". Ondertussen kruipt Open VLD weg in een hoekje, hier kunnen ze toch nooit goed uitkomen (toch één partij met zelfkennis).

Feit is natuurlijk dat zowel CD&V als SP.A een punt hebben. De begrotingen van Paars waren misdadig. Een schande. Puur boerenbedrog.
Maar Vande Lanotte heeft ook gelijk als hij zegt dat het nu niet bepaald de goede kant op gaat.
Als we deze 2 beschuldigingen combineren krijgen we wat iedereen die de politiek volgt al lang weet: de afgelopen 10 jaar waren op budgettair vlak een nachtmerrie.

Maar nu moet er iemand mij eens zeggen waarom we deze oude koeien nog maar is uit de sloot moeten halen. Het heeft geen enkele zin elkaar nu met het vingertje te wijzen. De uitdagingen zijn enorm, oplossingen (voorlopig) afwezig. Als we daar verandering in willen brengen zal een rondje zwarte piet doorschuiven echt niet helpen. Stop dus in godsnaam met dat spelletje welles-nietes en kom voor de dag met originele oplossingen. Of zijn de problemen die we moeten trotseren niet groot genoeg misschien?

Obama moet het protocol is doornemen

Wat betreft contacten tussen de regering van Obama en buitenlandse staatshoofden is er toch al wat misgelopen. Dit was schrijnend, en dit was zelfs compleet belachelijk. Het geschenk voor Gordon Brown leek zeer flauw, maar een blunder was het schijnbaar niet. Wel, verkeerd gedacht, lees dit maar eens.
En u die dacht dat blunderen het privilege was van deze man.

1 April wordt horror?

Ik ben normaal niet zo te vinden voor doemscenario's, maar dit verhaal vind ik toch de moeite waard om even te melden. Dat gaat nog spannend worden...